به اندازه یک دست..... فاصله هست .... نقطه های این میانه را هم اگر بداری ....هیچ نمیماند جز دستی که برای کشیدن نقاط فاصله  ..... مماس می شود به دفتر ِ اتفاقات ، آنی..... به لحاظ  کاسه ای چینی ست ، نگاهمان ..... آنگاه که هماهنگ می شوی بین خطوط ِ اندام و آینه  ..... و پلک میزنم مدام ..... برای تازه کردن نفس های  فرو خورده ی احساس ..... کاسه ی چینی را بر میداری .... و حروف ِ بی اختیارم به تو میرسند : نشکنیش جانم ! ..... و همان لحظه شکست ، ....هر آنچه بود..... و هر آنچه به احتمال نبودنت..... دلم را آرام میان دستهایش نگه داشته بود.... . نه تکه های شکسته شده ای روی زمین بود ..... و نه دستی خون آلود که طرف میشد با آب روان..... به اندازه یک دست فاصله هست ..... و تنها یک اتفاق نیافتاده ، به شمارش نقطه ها نزدیک ست  ..... دستهایت .....

________________________________________________________________________________________________________

پ.ن : این روزها یکدست نیست آسمان ..... چیزی شبیه به اتفاق ِ بودنت ، کنار  ِ گلهای زینتی .....